Interview Jasper Boeke (acteur ValAngst)

Lees hieronder het interview met acteur Jasper Boeke. Hij speelt in de nieuwste muzikale theaterproductie van MATZER Theaterpoducties ValAngst. Klik hier om meer over de voorstelling te lezen en om kaartjes te kopen.

SPEELDATA IN DE VERKADEFABRIEK:
WO 29 FEB, DO 1 MRT, VR 2 MRT (TRY OUT)
ZA 3 MRT (PREMIERE), VR 20 T/M ZO 22 APR
 

Wat als je op een ochtend wakker wordt en dat niet alleen jij, maar ook de rest van de wereld heeft ontdekt dat je eigenlijk niks kan? Dat alles wat je tot nu toe hebt gepresteerd op louter toeval berust... Ooit gold hij als de belofte voor de toekomst en gedoodverfd winnaar van welke ring dan ook. Maar hij bezweek onder hooggespannen verwachtingen. ValAngst had hem genekt.

Acteur Jasper Boeke, die zich beroepsmatig begeeft op het grensvlak van schijn en werkelijkheid, is in dit nieuwe stuk van MATZER Theaterproducties de metafoor voor iets dat we allemaal kennen. Zijn we echt? Geloven we in onszelf? Welke illusies hebben we nodig om onszelf houvast te geven? Wat blijft er van ons over zonder kostuum, zonder decor, zonder publiek? En acteert hoofdrolspeler Jasper eigenlijk wel, of vertelt hij zijn eigen verhaal in ValAngst?

Dagboekje
Op zij tiende wist Jasper al dat hij wilde acteren. ‘Ik las het laatst in een dagboekje terug. Ik wilde acteur worden. Op school waren ze minder enthousiast; ik had er de hersenen voor om bètawetenschappen te studeren. Maar ik was vastberaden en deed auditie bij verschillende toneelopleidingen. Ik werd overal aangenomen’, vertelt Boeke.

‘Ik begon aan de academie in Amsterdam, maar werd na een jaar weggestuurd. Vreselijk vond ik dat. Ze vonden mij daar te springerig, jong en fanatiek. Ik moest eerst maar eens wat ouder worden. Ik weet nog hoe ik reageerde op dat nieuws: heel dramatisch. In de aula van de school stortte ik me huilend ter aarde... Een half jaar later pakte ik het acteren toch weer op. In de Jordaan werkte ik in een klein theater, De Stalhouderij. Daar voelde het veilig en durfde ik weer op het toneel te staan.’

‘Heel toevallig kwam Hans Kemna van het grote castingbureau Kemna Casting daar. Hij ontdekte mij. Ik kreeg een rol bij het Zuidelijk Toneel. Dat deed mijn zelfvertrouwen goed, ik dacht ‘zie je wel, ik heb die school helemaal niet nodig, ik kom er zo ook wel’. Voorbarig natuurlijk, want het ontbrak mij nog aan techniek. En dus besloot ik om weer terug te gaan naar school.’

Albert van Dalsumring
‘Op school ging het wisselend. Als ik een goede dag had was ik positief en in jubelstemming. Maar als een docent zei ‘Vandaag ga het niet zo lekker hè?’, dan zakte ik door de grond. Was ik het liefst thuis met de lampen uit en de gordijnen dicht. Maar toen ik eenmaal het diploma op zak had, was ik vol bravoure. Ik legde de lat hoog en wilde de nieuwe Pierre Bokma worden. In mijn dagdromen schoof Bokma zijn Albert van Dalsum-ring (ring voor beste acteur) al van zijn vinger om hem door te geven aan mij.’

‘De eerste grote rol die ik speelde was toevallig ook een rol die Pierre Bokma zou spelen. Maar wegens omstandigheden had hij ‘m teruggeven. Dat vond ik ontzettend spannend. Natuurlijk verliep niet alles zoals in mijn dromen. Het bleek allemaal minder rooskleurig te zijn. Ik voelde me op een bepaald moment zo teleurgesteld... Ik had toch nu toch al een Gouden Kalf moeten hebben? Die gevoelens, de ups en downs, bleven me nog jarenlang achtervolgen.’

Beteugelen ambitie
Het moeilijkste in mijn carrière was het beteugelen van mijn eigen ambitie. En angst is de grootste uitdaging. De druk is groot. Niet zozeer als ik het podium op moet, maar daarvoor. Als we gaan repeteren, voel ik het al. Gaat dit lukken? Nog steeds heb ik last van zenuwen, angsten en twijfels. Daar gaat dus de hele voorstelling over. Inmiddels kan ik wel beter relativeren. Nu denk ik: de teksten van Gerardjan Rijnders en Peter de Graef zijn geweldig. Dus als ik die gewoon uit mijn hoofd leer en ze, desnoods zittend op een stoel vertel, is het ook al goed.’