Jasper van Luijk/Korzo producties - The Nonsense Society

  • The Nonsense Society
  • The Nonsense Society
  • The Nonsense Society

Jasper van Luijk (1987) is één van Nederlands grote choreografietalenten. Samen met twee dansers en cellist Antonis Pratsinakis duikt hij in het leven van componist Franz Schubert. Een componist wiens leven zwaar en kort was. Maar ook een componist die bevlogen in de samenleving stond.

Centraal in deze voorstelling staat het begrip verlangen. Het verlangen dat in het werk van Schubert klinkt, zijn verlangen naar betere omstandigheden, zijn verlangen naar schoonheid. Het verlangen naar datgene wat nog niet bereikt is en misschien wel onbereikbaar is. Geïnspireerd door dit verlangen reflecteert Jasper met zijn dansers en cellist Antonis Pratsinakis op het leven van Schubert. De composities van Schubert worden uit elkaar getrokken en samengevoegd met meeslepend nieuw werk van Antonis.

Over Jasper van Luijk
Jasper van Luijk (1987) studeerde dans aan de ArtEZ Dansacademie in Arnhem en was pas 24 jaar toen hij door Korzo werd geselecteerd om zijn eerste werk te tonen in Voorjaarsontwaken 2011. Dit resulteerde in Too many new beginnings, welke zeer goed werd ontvangen.

Samenwerking met Conny Janssen Danst
Het jaar daarop creëerde hij in opdracht van Korzo producties het duet About There & Here dat in première ging tijdens het Holland Dance Festival 2012. In hetzelfde seizoen creëerde hij werken voor Brand New #3 (Conny Janssen Danst i.s.m. Dansateliers) en Festival a/d Werf. Ook won hij in 2012 de ITs Choreography Award, een prijs voor pas afgestudeerd choreografietalent. Na zijn afstuderen besluit hij zich fulltime op choreograferen te richten. Bij Korzo maakte hij o.a. werk voor Here we live and now 2012, 2013 en CaDance 2013 en 2015. Quite Discontinuous ontstond i.s.m. Generale Oost en Dansateliers en werd geselecteerd voor de Dance Roads tour naar o.a. Canada, Turijn en Bordeaux.

Verrassende beslissingen
In Jaspers werk staat altijd de intermenselijke relatie centraal. Daarnaast legt hij een sterke focus op het ‘in het moment’ performen, het creëren van situaties op het podium waarin de performers actuele keuzes maken, waarmee ze zichzelf en het publiek kunnen beïnvloeden en verrassen.

Recensies

★★★★ - De Volkskrant: "Maar geleidelijk, en dat is heel mooi gedaan, vloeit dat verleden samen met het heden, wordt Schubert gemengd met een nieuwe compositie, wordt de akoestische cello ingeruild voor een elektrische en lijken al die woorden net zo goed te kunnen gaan over een kunstenaarsbestaan en liefde anno nu."

★★★ - NRC: "Hij is de status van beginnend choreograaf wel ontgroeid en werkte ook al met een wat grotere bezetting, maar Jasper van Luijk lijkt een voorliefde te hebben voor kleinere bezettingen. Deels misschien uit praktische overwegingen, zeker ook omdat daar zijn kracht ligt. (...) Traag komt de choreografie op gang, met kleine draaiingen die, vanaf de schouders, steeds grotere lijnen door het lichaam trekken. Pratsinakis constrateert flarden van Schuberts muziek met een hedendaagse compositie op elektronisch versterkte, moderne cello. (...) Ze vormen een samenvatting van Schuberts verlangen, maar net zo goed naar die van de hedendaagse mens: gezondheid, status, succes, seks."

★★★ - Theaterkrant: "Zachtjes en soepel beweegt Andrea Hackl aan het begin van de voorstelling, vanuit haar schouders, armen, hals. Een verstilde concentratie maakt zich meester van de ruimte waarin ook danser Mark Christoph Klee zich bevindt en haar even later bijvalt."

Speeltijden