Courtney May Robertson

In BANSHEE onderzoekt de Schotse choreograaf en performer Courtney May Robertson een hardnekkig beeld in onze cultuur: de romantisering van het dode vrouwenlichaam. Waar kunst en film de overleden vrouw vaak tonen als sereen en verleidelijk, brengt Robertson de rauwe werkelijkheid van rouw en geweld in beeld. Voor haar is dit persoonlijk; als tiener was ze getuige van het overlijden van haar moeder - een beeld dat balanceert tussen horror en fascinatie. 

In deze voorstelling is rouw niet stil of gepolijst, maar grotesk en springlevend. Samen met performers Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos deelt Robertson het podium, omringd door bewegende sculpturen van beeldend kunstenaar Jesus Canuto Iglesias. Deze sculpturen, bijna ‘apparaten’- ze zijn gebaseerd op historische martelwerktuigen voor vrouwen - tillen de lichamen op en dagen hen uit. 

Dit, in combinatie met het gebruk van delen van Keltische volksdans, zorgt voor een uitputtend ritueel dat het midden houdt tussen een klaagzang en een duiveluitdrijving. De muziek is een mix van doedelzakken (door Genevieve Murphy) en noise-muziek (van Acidic Male) en versterkt de spanning tussen traditie en vernieuwing. BANSHEE is geen eenzame ode aan de dood, maar een collectieve wedergeboorte: een wilde schreeuw en een levend testament. 

Let op: in deze voorstelling wordt gebruik gemaakt van stroboscopisch licht, hoge geluidsvolumes en er komt naaktheid in voor.