De woorden vliegen over het scherm en een stem zweeft door de ruimte. In een vreemde kamer typt een jonge vrouw een brief aan een naamloze ontvanger. Ze zingt wat ze niet kan typen en typt wat ze niet kan zingen, alsmaar op zoek naar de juiste woorden.

De tandwielen draaien en je zoomt uit. Het licht verandert en je zoomt uit. Een maquette wordt opgebouwd en je zoomt uit. Verder en verder, van de tafel in de zaal, naar het theater waar je zit, naar Nederland, Europa en daar nog voorbij. Verder nog, tot je verwarring plaatsmaakt voor verwondering: want dat kleine blauwe stipje… dat is thuis.

In deze broeierige, muzikale trip zet Anne-Laure Vandeputte haar trauma’s om in een vlammend feestje. Op de stuwende beats van percussionist Andrew Van Ostade neemt ze je mee langs de scheuren in haar ziel. De inzet is haar lichaam. Wat daarmee gebeurde, wat ze liet gebeuren en wat ze nooit meer zal laten gebeuren.

De gedroomden is het theatrale antwoord op de meeslepende, wanhopige en raadselachtige briefwisseling tussen de twee dichters, schrijvers, én geheime lovers Ingeborg Bachmann en Paul Celan.

Een avond die overstroomt met korte acts als ode aan het verwarrende leven. In een chaotische wervelwind van gele morphsuits, de dood, bloemgordijnen, de liefde, glinsteringen en de gemeenschap gunnen Joeri en Lucas je een hoogstpersoonlijk kijkje in hun hoofd.

Welkom in Happy Valley, een ogenschijnlijk rustig dorpje waar het leven voortkabbelt en de fabriek op de achtergrond mee puft met het ritme van de dag. Alles lijkt vredig. Tot er een vogel uit de lucht in het dorpje neerstort. Wat begint als een klein voorval, groeit uit tot een onheilspellend verhaal.

Inspiratiebronnen, feedback, artistiek onderzoek, documentatie en de vraag: voor wie maak je? Dat is waar je het onder leiding van theatermaker Bart van de Woestijne vier dagen lang over gaat hebben tijdens BLOK Cement. 

Twin Peaks meets Astro-TV, maar dan gay. June leidt een onzichtbaar bestaan in een blokhut in het diepe zuiden van de VS. Omringd door de bossen slijt ze haar dagen voor de TV– tot het signaal begint te haperen. Met de ruis op onze hielen flitsen we door een Amerikaans droomlandschap van tv-mediums, afhaalburrito’s, mistige motelkamers en geesten uit het verleden.

Fariborz en Mona zijn goede vrienden. Fariborz woont in Amsterdam, Mona in Tehran. Vanwege de afstand sturen ze elkaar berichten en brieven. Die vormen het startpunt voor Whispered Dreams, waarin ze het publiek live meenemen door hun vriendschap en verbondenheid.

Gloednieuwe theaterteksten door twee aanstaande schrijvers. Tijdens deze rehearsed reading ben je getuige van een eerste vertaling van papier naar podium. Bij De Schrijversstudio op Festival Cement maak je kennis met Pelumi Adejumo en Taan Tabak.

Eén-op-één reflectie over programmamaken met onderzoeker Ruth Benschop. Ben je programmeur, festivalorganisator, curator of heb je een vergelijkbare functie? Dan is dit je kans om individueel in gesprek te gaan over wat het betekent om poortwachter te zijn, het creëren van legitimiteit, over verzet en over de brandende vraag: hoe doe je het goed?

Wanneer verandert elkaar tegenkomen in elkaar ontmoeten? En is het mogelijk om de ander zonder de ballast van eerdere indrukken te zien? Dat is wat STEL op een speelse manier verkent door steeds te blijven zoeken naar de juiste woorden en ideale omstandigheden.

Wat als je, op het moment dat het er echt toe doet, zo gevat zou zijn als je had gehoopt? In DEAR FRAIL MALE vertelt Just van Bommel een persoonlijke anekdote over een onverwachte ‘ontmoeting’. 

Tabooboo breekt het podium af in een wervelwind van anussen, baroque pop, camp en cabaret, ergens tussen concert en performance in.