Romy Moons

Ze stelt vragen bij het monogame ‘ideaalplaatje’ dat het koppel als standaard ziet en bevraagt de vanzelfsprekendheid van deze norm binnen onze samenleving. Zo worden alleenstaanden in het dagelijks leven vaak benadeeld, bijvoorbeeld door dezelfde belastingen te betalen als tweepersoonshuishoudens, en worden zij omschreven als 'ongehuwd', alsof hun status slechts tijdelijk is. Terwijl het aantal singles in onze samenleving blijft groeien, zien we nog steeds het ideaal van de vaste partner als hoogste levensdoel. We groeien op met het idee dat we een ‘andere helft’ moeten hebben, een soulmate die ons compleet maakt.

"Ik wil in dit stuk ‘Liefde’ bevrijden van de alleenheerschappij die de romantische liefde erover heeft. Tegelijk is het ook een persoonlijk verhaal, want ik ben 35 en al mijn hele leven single. Ik neem je onbeschaamd en met veel humor mee in mijn verhaal over de vragen die ik daarover krijg, de schaamte die ik overwon, en hoe ik omga met de blik van de buitenwereld en mijn eigenlijke beleving in mijn binnenwereld op dit single-zijn. In deze voorstelling kruip ik de barricades op en roep: single zijn is niet gelijk aan eenzaam zijn!"

In Romy's residentie in de Verkadefabriek schrijft ze teksten voor deze solovoorstelling, die komend najaar in première gaat. “Ik wil zoeken naar een goed weefwerk van scènes, omdat ik wil onderzoeken hoe ik de voorstelling een niet-lineaire structuur kan geven, als pleidooi tegen de Westerse drang naar rechte lijnen en checkpoints, die ook de liefde in z'n greep heeft.”